Η υπόθεση των βλάσφημων έργων στην Εθνική Πινακοθήκη συνεχίζει να προκαλεί θύελλα αντιδράσεων. Πολίτες και νομικοί ζητούν δικαστική παρέμβαση, υπερασπιζόμενοι την Ορθόδοξη πίστη.
Η Ελλάδα συγκλονίζεται από μια υπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο τα όρια της τέχνης και της ελευθερίας της έκφρασης. Περισσότεροι από 500 Έλληνες πολίτες κατέθεσαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά της Εθνικής Πινακοθήκης και του Υπουργείου Πολιτισμού, ζητώντας την απομάκρυνση τεσσάρων έργων που θεωρούνται κατάφωρα βλάσφημα.
Τα επίμαχα έργα, τα οποία παρουσιάζονται στην έκθεση «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου» στην Εθνική Πινακοθήκη υπό την διεύθυνση της κ. Συραγώς Τσιάρα, απεικονίζουν με αλλοιωμένο και χλευαστικό τρόπο ιερά πρόσωπα και σύμβολα της Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων την Παναγία, τον Άγιο Γεώργιο, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τον Χριστό. Η παρουσίασή τους, όπως τονίζεται στην αίτηση, «προσβάλλει βάναυσα την πίστη της πλειοψηφίας των πολιτών και διασαλεύει τη θρησκευτική ειρήνη».
Το ζήτημα πήρε νέες διαστάσεις στις 10 Μαρτίου 2025, όταν ο ανεξάρτητος – πλέον – βουλευτής και πρώην μέλος του κόμματος ΝΙΚΗ, Νικόλαος Παπαδόπουλος, απομάκρυνε συμβολικά τους πίνακες από την αίθουσα, πράξη που προκάλεσε την αντίδραση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πινακοθήκης, το οποίο μίλησε για «ελευθερία της τέχνης». Η κοινωνία, ωστόσο, σε μεγάλο της μέρος στάθηκε στο πλευρό του, θεωρώντας την ενέργεια αυτή ως «φωνή υπεράσπισης της πίστης απέναντι στη βλασφημία».
Σύμφωνα με τους αιτούντες, η διαρκής έκθεση αυτών των έργων συνιστά «ανεπανόρθωτη βλάβη» για το θρησκευτικό συναίσθημα των Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και σοβαρό πλήγμα στην κοινωνική συνοχή. Το αίτημα περιλαμβάνει όχι μόνο την απομάκρυνση των έργων, αλλά και την απαγόρευση της προβολής τους στο διαδίκτυο μέσω της ιστοσελίδας της Πινακοθήκης.
Η υπόθεση πλέον βρίσκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης, με τους πολίτες να ζητούν ακόμη και την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχετικά με το αν η καλλιτεχνική ελευθερία μπορεί να υπερισχύει όταν έρχεται σε κατάφωρη σύγκρουση με τη θρησκευτική ελευθερία και την κοινωνική ειρήνη.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που ανοίγει διάλογο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ φέρνει στο επίκεντρο το ερώτημα: μέχρι πού μπορεί να φτάνει η τέχνη όταν προσβάλλει την πίστη της πλειοψηφίας;
